ضریب قدرت زیر ۰٫۹ در تعرفه‌های توانیر جریمه دارد. همین معمولاً انگیزه اول نصب بانک خازنی است، ولی سود دومش بزرگ‌تر است.

ظرفیت آزادشده

توان ظاهری از رابطه S = P / cosφ می‌آید. کابل، کلید و ترانس بر پایه توان ظاهری انتخاب می‌شوند، نه توان اکتیو. پس بهبود ضریب قدرت از ۰٫۷۵ به ۰٫۹۵، توان ظاهری همان بار را حدود بیست‌ویک درصد کم می‌کند — یعنی همان مقدار ظرفیت در شبکه موجود آزاد می‌شود.

برای مشترکی که می‌خواهد بار اضافه کند، این تفاوت بین «توسعه پست» و «نصب یک بانک خازنی» است.

ظرفیت لازم

Q = P · (tanφ₁ − tanφ₂)

که φ₁ زاویه فعلی و φ₂ زاویه هدف است.

چرا هدف ۰٫۹۵ و نه ۱

رفتن به ضریب یک به‌صرفه نیست: خازن بیشتری می‌خواهد و در ساعات کم‌باری خطر جبران بیش از حد دارد. ضریب قدرت پیش‌فاز، ولتاژ شبکه را بالا می‌برد، به خازن اضافه‌بار می‌زند، و برخی تعرفه‌ها برایش هم جریمه دارند.

هارمونیک، شرط مهم

اگر بار هارمونیک دارد — درایو، یکسوساز، UPS — خازن ساده می‌تواند با امپدانس شبکه رزونانس کند و جریان هارمونیک را تشدید کند. در این حالت بانک باید راکتور تضعیف‌کننده داشته باشد. نادیده گرفتن این نکته، خازن‌های سوخته و کلیدهای قطع‌شونده به بار می‌آورد.

ثابت یا اتوماتیک

بار تقریباً ثابت با بانک ثابت جواب می‌دهد. بار متغیر بانک اتوماتیک با رگولاتور می‌خواهد، وگرنه در ساعات کم‌باری خازن بیش از نیاز وارد مدار می‌ماند.